Amoy na amoy ko na ang Pasko!

First of all, we were lucky enough to attend this symposium hosted by Adamson University Architecture Department. (Correct me if I’m mistaken about your department) I believe all the invited architects has their own expertise and fortes  that could help the undergrad architects like me in understanding what we entered.

These great Filipino architects made me love our Architecture in the Philippines.     Architect Bobby Manosa made me realized how ironic Filipino architects are. Instead of promoting the beauty and IDENTITY of Philippine Architecture, they chose to promote other countries’ cultures. hmf!

A special picture with the legendary Architect Bobby Manosa. All the learnings we earned will never be stolen by anyone.

On the other hand, even though we came from other part of the region, we made it there! And we would like to acknowledge the invitation from Adamson University. Regards from Batangas State University.

Before anything else, this symposium will not be fun if I’m not with these people. Arki Kada :D

It has been months AGAIN since I opened this tumblr account. I missed blogging many events that passed. Haha. I wish I could tell everything by a one ultimate post! 

I will finish this course until the very end. I will continue even time will cause me too much. At the first place, this is what I want.

I WILL BE AN ARCHITECT.

With God’s guidance, family’s support and my friends with me. There’s no impossibility. :D

Procrastination akin, kaya MALI!

Alam kong mahirap ang kurso ko, maraming gawain. Pero kahit alam ko na ang dapat gawin, di ko magawa. Walang hiyang mga TEMPTASYON! Maigi pang walang internet para dirediretso ang gawain. Magkaroon lang ng isang interesanteng link, agad nay papanuorin.

Hindi naman mahihirapan eh kung maalam magplano at magorganisa ng mga gawain. Balang araw, matututunan ko iyon at hindi ako gantong paiyak na dahil sa di alam ang uunahin.

A simple gathering and dinner for my friends and family is enough. Celebrating the endless blessings and never-ending love from God. :)

\

Ako yun. Di ko naman sinasabing loner ako ngayong college. Sa katotohanan, ako nga ay pala-bati sa hallway, laging nginingitian ang mga kakilala, laging bumabati. Marami rin laging may nagkekwento sa akin, at natutuwa ako don. Lagi akong may katawanan.

Pero at the end of the day, iniisip ko. Bakit kaya wala akong napapagsabihan na nakauwi ako? Walang nagaalala sa akin? (Pero mas gusto ko wala nagaalala) Bakit pag may problema ako, walang particular na tao akong tatawagan?

Di ko din naman masisisi mga kasamahan ko, hindi naman siguro ako ma-open. Dahil lang siguro yun, na ayaw ko talagang maaabala ko yung ibang tao. Ayokong hayaan silang mamroblema kahit di nila problema yung mismong problema. Saka ko lang kasi sinasabi sa kanila pag na-resolba ko na yung problema.

Kaya siguro wala akong best friend, TAKOT AKONG WALANG MAKINIG SA AKIN. Takot akong ma-reject ng paulit ulit ulit ulit ulit. Kaya minsan, mas magaling na ang makinig na lang.

Ayokong isipin na ginagawa mong advantage ang pagiging maganda mo. Hindi naman ako ganoong kasamang kaibigan para i-conclude na yun agad yung pagkakaintindi ko. At sana isa nga itong misunderstanding.

Dahil ata sa kwento ko, kaya lagi mo akong pinagsasabihan tungkol dun sa crush ko ngayon. Sa simpleng bagay kasi na nagkaka-interaction kami, sayo ko sinasabi. Dine-describe ko pa yung sobrang saya na nararamdaman ko. Tapos ika-counter mo lang na mas matagal interactions nyo and everything, na kaw pa yung tinitingnan. OA KO. Sobra.

Hindi naman masama loob ko. Gusto ko lang maging masaya, na sana wag mo pigilan at pahintuin. I love you friend.

May gusto ako sa isang lalaki sa aming school. Ayoko siyang pangalanan dahil may schoolmates akong nagfa-follow sa akin dito. Baka naman isiping feelingera ako.

Sobrang layo naming dalawa. Langit siya, ako, damo lang sa lupa. Siya mayaman, ako mahirap. Siya maputi ako hindi, nung bata lang. Hahaha. Sana kaklase ko siya. Kaso hindi kasi mas matanda siya ng isang taon. Hindi alam ng buong barkada, kasi may kabarkada akong may gusto din doon.

Noon pa ngang simula ko pa lang siya napapansin, sabi ko “Ayokong alamin ang pangalan niya kasi masaya na akong nakikita siya.” Ika nga, PARA SIYANG STAR, MAS MASARAP PAGMASDAN KAPAG MALAYO. Pero hinihiling ko pa din na sana, makilala ko siya.

Maraming nagsasabi na hindi naman mahalaga ang sasabihin ng iba. Pero sa mapang-matang lipunan, kailangan mo rin isipin. Bakit kasi pag gwapo, kailangang maganda ang gf? fvck.

Sa sobrang tagal ko ng hindi naguupdate ng blog ko, nagkakaubusan na ng followers eh. Pero okay lang yun sa akin, nagpapadala ako sa katamaran eh.

Kaya bago pa man dumagsa ang mga plates, madami akong gustong ikwento. Kaya kung sino man nakakabasa/nakakakita ng mga posts ko, bawal magreklamo kung spam na. Hahaha. Joke, free kaya mag-unfollow.